kleine vos op Scilla bifolia (17-03-2014 De Boschhoeve)
Scilla bifolia – vroege sterhyacint

Nederlandse naam: vroege sterhyacint
Type: vaste plant
Kleur: blauw
Hoogte: 10 cm
Bloeitijd: 03-04
Standplaats: zon, halfschaduw
Bodem: vochtig, doorlatend, zuur, neutraal, alcalin, matig voedselrijk tot voedselrijk

Plant uit de aspergerfamilie. De bol heeft 2 bladen, heel soms 3, aan 1 kant van de bloemsteel. Bifolia betekent tweebladig. Het blad is schedevormend, gootvormig, lancetvormig, glanzend, vlezig. De bladen zijn stengelomvattend, ze omvatten de helft van de stengel. Het blad is breed lijnvormig. Het blad wordt ongeveer 10 cm. lang. Het rechtopstaande bloemtrosje, losbloemige tros, bestaat uit 2 – 10 stervormige bloemen met ieder 6 rechtopstaande bloembladen. De bloembladen zijn 0,6-1,2 cm lang en 2 tot 4 mm breed. De bloemen zijn tweeslachtig, met mannelijke en vrouwelijke geslachtsorganen. De bloemkleur is blauw, soms wit of roze. De vrucht bestaat uit een doosvrucht. Scilla bifolia is eenzaadlobbig: een zaadje kiemt met 1 kiemblaadje. Mieren slepen met de zaden vanwege een stofje, elaiosoom of het mierenbroodje, dat als voedsel voor mieren dient. De vroege sterhyacint lijkt veel op de Oosterse sterhyacint, maar bij de Oosters sterhyacint staan de bloemen niet omhoog. De plant is overblijvend. De levensvorm is geofyt: de winterknoppen bevinden zich onder de grond. Stinsenplant. De plant is inheems in Midden- en Zuid-Europa en Klein-AziĆ«. In Nederland komt Scilla bifolia vooral voor in Noord-Nederland op vruchtbare grond in loofbossen en op buitenplaatsen. Vroege sterhyacint is geschikt voor verwildering in een weide of onder bomen en struiken.